شبانه

عشق پرواز محبت است
آنگاه که سر به زیر افکنده ایی
در آبی بی انتهای آسمانی، چنین بلند پرواز می کنی

آری
عشق، پرواز است
شوق بوسیدن لبان، آنسان که پس از تنهایی
یک عمر تنهایی
یک عمر تنهایی، یکدیگر را می یابند

عشق انسان است
انسان و انسانیت است

عشق خود، همه، زندگی است
زندگی، زندگی

پروازی ژرف

اعماق را به یاد بسپار

آغاز

در ستایش دستها
این نخستین نماز آفرینش نیست،
آرامشی را در اندیشه ام
که از راستی و روشنایی
روایت کند
و این که ای اردیبهشت سرود ساز!
خشنودی خرد را بر این برهنگان تشنه بباران،
که یکسره چشمپای روزان و روندگانند
اینان
خداوند گارانند