فردریش ویلهلم نیچه

يكصدو هفت سال پيش در چنيني روزي (24 اوت سال 1900 ميلادي ) فردريش ويلهم نيچه فيلسوف مشهور آلماني كه از مشهورترين عقايد وي نقد فرهنگ، دين و فلسفه امروزي بر مبناي سوالات بنياديني درباره بنیان ارزشها و اخلاق، بوده‌است درگذشت. نيچه دردوران تحصيل با آثار و نوشته هاي شوپنهاور آشنا شد و ازآنها تأثيرپذيرفت. اندیشه‌های فلسفی وی پیرامون فرهنگ ، دين و اخلاق بود.افکار، نوع زندگی و ژرفای اندیشه‌های وی چنان بکر و تازه بود که حتی تا مدتی بعد از مرگش برای فلاسفه و اندیشمندان اروپایی ناشناخته مانده بود.از مشهورترین آثار وی می‌توان چنين گفت زرتشت و فراسوي نيك و بد اشاره كرد. در كتاب چنيني گفت زرتشت مفهوم ابر انسان را مطرح کرد. نوشته‌های وی نوع سبک تازه در زبان آلمانی محسوب می‌شد. نوشته‌هایی در نهایت ژرفی و ایجاز، آمیخته با افکاری انقلابی که نیچه خود روش نوشتاری خویش را گزين گويي ها مي ناميد. بیشتر عمر خود را با انواع بیماریها درگیر بود به همین خاطر پس از مدتی از سمت استادی دانشگاه بازل بازنشسته شد و در اروپا به سیر و سفر پرداخت.وی سرانجام بعد از ده سال کش مکش با بیماری روانی که از ۱۸۸۹ آغاز شده بود در سال ۱۹۰۰ میلادی فوت نمود.
از آثار وي ،زایش تراژدی ،انسانی بیش از حد انسانی ،آواره و سایه‌اش ،سپیده‌دم ،حکمت شادان، فراسوي نيك و بد ، تبار شناسي اخلاق، غروب بتان يا فلسفيدن با پتك، چنين گفت زرتشت، (کتابی برای همه و هیچ کس) ،دَجّال (ضد مسیح) ،اینک انسان و ارادهٔ معطوف به قدرت را مي توان نام برد.

عشق

مگذار كه عشق به عادت دوست داشتن تبديل شود. عشق، عادت به دوست داشتن و سخت دوست داشتن ديگري نيست. پيوسته نو كردن خواستني است كه خود، پيوسته خواهان نو شدن است، و ديگرگون شدن. تازگي، ذات عشق است، و طراوت، بافت عشق، چگونه مي شود تازگي و طراوت را از عشق گرفت، و عشق، همچنان،‌عشق بماند؟